Η τελόραση

Σπίτι, ώρα 20.15.

Κάνω ένα διάλειμμα από το διάβασμα και ανοίγω την τελόραση να χαζέψω κανέναν τηλε-δημοσιογράφο να τσακώνεται μία με τα "σχόλια" και μία με τα "πρόσωπα". Πάνε χρόνια τώρα που απολαμβάνω αυτό το χαμό. Ο Κ να την μπαίνει στον Χ κι από δίπλα ο Τ να πετάει σπόντες στον ένα και στον άλλο, υπονοώντας πως ξέρει ποιός έχει λερωμένη τη φωλιά του, χωρίς όμως να το λέει, κλείνοντας συνωμοτικά το μάτι. Από την άλλη η Τ με το σταθερό της ύφος να προσπαθεί να δώσει το λόγο στον Π αλλά με βία την εμποδίζει ο Υ.Α.Κ.Γ για να πετάξει τις γνωστές του σπόντες για τα αιώνια προβλήματα που έφερε στην Ε το Π. Είναι η ώρα λοιπόν που όλα τα πένελς ταυτόχρονα έχουν από έναν παρουσιαστή, έναν σχολιαστή, δυο-τρεις υπουργο-βουλευτές, έναν καθηγητή-πρύτανη, έναν αστυνομικό κι έναν φοιτητή που δεν ξέρει να μιλήσει. Όλοι όμως.

Το θέμα γνωστό. Οι καθηγητές-πρυτάνεις προσπαθούν να κρατήσουν τη λεπτή ισορροπία που υπάρχει ανάμεσα στην έδρα τους, στο τηλεοπτικό γόητρο, στην κομματική τους ταυτότητα και στην εκπαιδευτική τους ιδιότητα (αν και γι' αυτό έχω αμφιβολίες), ο παρουσιαστής προσπαθεί να συνέλθει από τις αλλαγές των παραθύρων, οι υπουργο-βουλευτές να παίζουν τένις, οι σχολιαστές τα δικά τους και ο αστυνομικός προσπαθεί να πείσει τον φοιτητή που δεν ξέρει να μιλάει ότι οι μονάδες των ΜΑΤ δεν ήταν προκλητικές στο συλλαλητήριο. Ο φοιτητής δε, αν δεν διαβάζει το κείμενο που του ετοίμασε η παράταξη χωρίς να σταματά και να σκέφτεται, τα χώνει στο κράτος, το σύστημα και τους "μπάτσους". Κι όλο αυτό να πουλάει.

Ε δε με χέζετε;
Πώς διάολο να πάει μπροστά αυτή η τελόραση;