Είναι, είναι, είναι...

Πάνε μήνες τώρα που έχω αρχίσει να βαριέμαι. Ειδικά μετά τα συμβάντα που προανέφερα και τις μέρες που χρειάζομαι, ξέρεις. Θα πεταχτούν τώρα οι γυναίκες της παρέας και θα πουν "δίδυμος δεν είσαι;". Ω ναι.

Που λες βαριέμαι αφάνταστα. Να διαβάσω, να γράψω, να σερφάρω (!), να πεταχτώ μέχρι την Έξτασυ (καφέ στη Σαλαμίνα) που με έχουν πρήξει οι συμμαθητές του γυμνασίου-λυκείου. Βαριέμαι πολλές φορές ακόμα στρώσω το κρεβάτι μου για ύπνο. Και μη βιαστείς να αρχίσεις τα γνωστά όπως "άστα αυτά και άνοιξε κανα βιβλίο" ή "πάρ' τα πόδια σου γιατί κοντεύεις να σαπίσεις". Ειδικά το δεύτερο το ξέρω. Είναι πλήξη, είναι ότι στερεύουν σιγά σιγά ένα σωρό πηγές που είχα. Είναι ότι το ραδιόφωνο έχει γεμίσει με διαφημίσεις και η τηλεόραση δεν δείχνει συχνά άρχοντα των δαχτυλιδιών. Είναι ότι δεν παίζω πια μουσική, είναι ότι μένω τόσα χρόνια στο ίδιο νησί. Είναι ότι ο Ολυμπιακός πάντα θα παίρνει τα πρωταθλήματα όποτε θέλει, είναι ότι ο Πλιάτσικας δεν είναι πια πυξ λαξ. Είναι ότι ο σκύλος μου γερνάει και δε γαυγίζει πλέον τόσο συχνά, είναι οι γάτες που όλη την ώρα τρίβονται και λερώνουν τους τοίχους. Είναι που το αυτοκίνητο πάντα θα είναι ένα βάσανο όταν βρίσκεται στο γκαράζ και όταν θέλει πλύσιμο και όταν θέλει καύσιμα και όταν θέλει τσεκάρισμα. Είναι ότι ο Πειραιάς δεν κατάφερε να με κρατήσει, είναι ότι η Λεμεσός είναι μακριά, είναι ότι τσακώθηκα πριν κανα-δυο χρόνια με τη θάλασσα και πια μόνο την αγναντεύω. Είναι που ο Γιώργος δεν έχει πάρει ακόμα πιάνο, είναι ότι ο καφές ποτέ δε θα είναι αρκετός, είναι τα μπουκάλια που μου γνέφουν. Είναι το τρένο που πάντα αργεί όταν το περιμένω εγώ και τα ενοχλητικά περιστέρια που όλο ψάχνουν για να φάνε. Είναι οι φίλοι που γλιστράνε μια ζωή, είναι και η ζωή που δε γλιστρά ποτέ όταν το θες.

Είναι τόσα και τόσα. Είναι μια απλή και κατανοητή πλήξη. Μην παρεξηγείτε.